Historia Schroniska
Historia Szkolnego Schroniska Młodzieżowego w Łodzi jest bardzo złożona, bowiem na przestrzeni czasu zmieniały się zarówno siedziby, jak i organy prowadzące, a nawet sama nazwa placówki. Pierwsze próby założenia Schroniska miały miejsce już w 1946 r. w Szkole Podstawowej nr 32 przy ul. Kopcińskiego 54, ale momentem zwrotnym było utworzenie w 1961 r. Szkolnego Wojewódzkiego Ośrodka Krajoznawczo – Turystycznego, przy ulicy Kilińskiego. Jego kierownikiem została wówczas znana nauczycielka, działaczka turystyczna, członkini PTTK Krystyna Niewiarowska. Dzięki jej osobistemu zaangażowaniu nowopowstała placówka stała się centrum rozwoju turystyki, szkoleń oraz edukacji, a z czasem utworzono tam Szkolne Schronisko Wycieczkowe. W 1975 r., z powodu złego stanu budynku (po paru latach został on wyburzony), Schronisko zostało przeniesione na ulicę Zamenhofa 13 (w miejsce akademika) i otrzymało nową nazwę - Szkolne Schronisko Młodzieżowe nr 1 im. Aleksandra Janowskiego, zasłużonego podróżnika i krajoznawcy, a nową kierowniczką została Irena Machnicka. Również w latach siedemdziesiątych powstał drugi obiekt turystyczny przy ul. Piotrkowskiej 120, które otrzymał później nazwę: Szkolne Schronisko Młodzieżowe nr 2. Jego kierownikiem, aż do roku 1995 była Anna Grabowska. Obiekty te były jednak osobnymi placówkami, a organem prowadzącym był Kurator Oświaty w Łodzi.
W planach łódzkich władz było zagwarantowanie Schronisku miejsca w pełni przystosowanego do jego funkcji, dlatego w 1981 r. postanowiono wyremontować budynek dawnej Szkoły Powszechnej z 1923 r., mieszczący się przy ul. Legionów 27 i zaadoptować go do potrzeb Schroniska. Niestety, zaplanowany remont znacząco się przedłużył i dopiero 1 września 1990 r. Schronisko przeniesiono do nowej siedziby.
Decyzją Kuratora Oświaty w Łodzi, z dniem 1 stycznia 1997 r. połączono Szkolne Schronisko Młodzieżowe nr 1 z ul. Zamenhofa 13 ze Szkolnym Schroniskiem Młodzieżowym nr 2 z ul. Legionów 27 i wymienione placówki stały się Szkolnym Schroniskiem Młodzieżowym w Łodzi, z siedzibą przy ul. Legionów 27.
Z dniem 1 stycznia 1999 r. stosownie do treści art. 55 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną organem prowadzącym Schronisko zostało Miasto Łódź.
Ostatnią znaczącą zmianą w strukturach naszej placówki było włączenie w 2018 r. dwóch obiektów letniskowych w podłódzkich Grotnikach mieszczących się przy ul. Sosnowej 11 i ul. Ozorkowskiej 3.
Historia budynku przy ul. Legionów 27
Budynek, w którym obecnie mieści się Szkolne Schronisko Młodzieżowe jest przykładem niezwykłej aktywności organizacyjnej uwolnionej wraz odzyskaniem niepodległości w 1918 r.
Już w 1922 r. zapadła decyzja o wybudowaniu na ul. Konstantynowskiej 27 (obecnie Legionów) siedmioklasowej szkoły powszechnej, której budowa trwała niespełna półtora roku. Oddany do użytku w listopadzie 1923 r. nowoczesny gmach szkolny wpisywał się w państwowy program walki z analfabetyzmem.
Budynek posiadał siedem klas lekcyjnych, salę gimnastyczną, kuchnię, salę do robót ręcznych oraz niedużą aulę. Szkoła otrzymała imię Stanisława Konarskiego, które zostało utrwalone na marmurowej tablicy wiszącej obecnie w sali konferencyjnej schroniska.
Projektantem był znany miejski architekt Wiesław Lisowski, twórca kilkudziesięciu obiektów, głównie użyteczności publicznej. Sam projekt utrzymany był zaś w stylistyce nawiązującej do klasycyzmu.
Uroczystość otwarcia nieotynkowanej jeszcze Szkoły Powszechnej - 4 listopada 1923 r.
W czasie okupacji powstały tu biura i urzędy, ale po drugiej wojnie wróciła młodzież. Powoli jednak budynek przestał spełniać standardy ówczesnych, coraz to większych szkół. Po 1958 r., przez pewien czas funkcjonowało tu Liceum Wieczorowe dla Pracujących, ale na poczatku lat osiemdziesiątych uznano, iż budynek ten będzie odpowiedni dla siedziby Szkolnego Schroniska Młodzieżowego. Remont oraz przystosowanie obiektu trwało prawie dziesięć lat, do 1989 r., ale prawdziwe unowocześnienie budynku nastąpiło w latach dziewięćdziesiątych, kiedy to m.in. zlikwidowano kotłownie oraz założono niewielki, ale dający wytchnienie turystom ogród.
W latach osiemdziesiątych, schroniskową aulę oraz znajdującą się nad bramą wjazdową antresolę, wykorzystano jako plan zdjęciowy do filmu Vabank II, czyli riposta. Dziś mało kto rozpozna, że obecna sala konferencyjna była mroczną spelunką, w której doradca nieuczciwego bankiera Kramera szukał profesjonalnego zabójcy z zamiarem ostatecznego pozbycia się kasiarza Kwinty.